عجیب است که گاهی
رفتنِ یک نفر را برای چند لحظه تماشا میکنی ،
و بعد از آن ،
یک عمر از تمام آمدنها بیزار میشوی ...!
انگار بعضیها
آنقدر قدرت دارند که میتوانند با یک بار رفتنشان ،
تمام دنیا را در چمدانی با خودشان ببرند ...

مرا خواب کن !
زیر یک شاخه...
دور از شبِ اصطکاکِ فلزات!
اگر کاشفِ معدنِ صبح آمد
صدا کن مرا...
و من در طلوعِ گلِ یاسی
از پشتِ انگشت های تُو
بیدار خواهم شد ...

در خلاء رها شدهام
مثل انگشتانم در سوراخ های جیب.....
ببین!
چگونه نبودنت
فقر و بی پناهی را رقم می زند
از سرما می لرزم
در هوای تابستان ...

من سال هاست بعد ِ تو مُردم ولی هنوز

عطرت که می وَزد کفنم تیر میکشد ...

بدون تو
پائيز هم آمد ؛
و هيچى بدتر از اين نمى شود ...

اولین دوست داشتن را هیچ کس
فراموش نمیکند..
اما اگر پسر باشی همه چیز
تلنبار میشود در خودت
تا سالها بعد
دخترت که نشست روی پاهایت
و موهای بافته شده اش را
نشانت داد
یکباره فرو بریزی و چشم بگذاری
لای موهایش تا نبیند
آب شوری که می غلتد روی
سرزمین گونه ات..
و غم آلود بگویی
اولین دوست داشتن را هیچکس...

آنجا را نمیدانم
اما اینجا بی تو ،
بدون آغوشت
خیابان به خیابان ،
برگ به برگ
پاییز به شدت دارد
اتفاق میافتد!

ما هر کسی را طوری میکُشیم
بعضیها را با گلوله،
بعضىها را با حرف،
بعضیها را با کارهایی که کردهایم،
و بعضیها را با کارهایی که تا به امروز برای آنها نکردهایم!

همه میگن که تو رفتی همه میگن که تو نیستی
همه میگن که دوباره دل تنگمو شکستی
دروغه ...

چجوری دلت می اومد منو اینجوری ببینی
با ستاره ها چه نزدیک منو تو دوری ببینی

همه میگن که عجیبه اگه منتظر بمونم
همه حرفاشون دروغه تا ابد اینجا می مونم

بی تو و اسمت عزیزم اینجا خیلی سوت و کوره
ولی خب عیبی نداره دل من خیلی صبوره

صبوره ...